Μόνη, αλλά μαζί.
Υπάρχουν συναισθήματα που μαθαίνουμε νωρίς να κρύβουμε… όπως η ζήλια (συνήθως έρχεται μαζί και το παράπονο, ο θυμός…). Ό,τι κι αν μας έμαθαν γι' αυτήν, το σώμα μας έχει τη δική του εμπειρία που με έναν τρόπο παραμένει ζωντανή. Το παρακάτω κείμενο είναι μια προσπάθεια να μείνω μέσα σε αυτή τη στιγμή - τη ζωντανή-, όχι να την εξηγήσω.
✹
Διαιρείται η αγάπη; / η ερωτική, η φιλική, της οικογένειας; Μπορεί το άτομο που αγαπώ να αγαπάει και εμένα και κάποιον άλλον; Μπορώ να το 'χωρέσω' αυτό;
Όταν πάω να το σκεφτώ είναι σαν κάτι μέσα μου να σπάει. Σαν να μην μπορεί, να μην αντέχει.
Και αυτό με βάζει σε έναν φαύλο κύκλο. Δεν έχω δικαίωμα να του στερήσω να αγαπάει και κάτι άλλο εκτός από εμένα. Ή μήπως έχω; Πότε το έχω και πότε όχι; Νομίζω, γενικά, δεν το έχω. Αλλά έχω δικαίωμα να το θέλω. Μάλλον, να το θέλω επειδή το χρειάζομαι. Βλέπεις; Πάντα διαπραγμάτευση.
Δεν μπορώ να το ακουμπήσω ποτέ, πάντα το διαπραγματεύομαι. Και τελικά, πού είναι ‘αυτό’; Χάνομαι στη διαπραγμάτευση και δεν πλησιάζω ποτέ αυτό που λείπει.
Κάτι γίνεται σε αυτό το χώρισμα. Αν έπαιζε σε αργή κίνηση, θα έμοιαζε κάπως έτσι: αποστροφή προσώπου πρώτα, κλείσιμο βλεφάρων, στρίβει το κεφάλι, ο κορμός, τα χέρια / μέχρι που ανάμεσά μας δημιουργείται ένα κενό.
Ένα κενό που μου σφίγγει την καρδιά. Που μου λέει "θεέ μου, όχι! Κλείσε, σφίξε τώρα." Κάτσε, μείνε ήσυχη, μην δείξεις / κάνε πως δεν νιώθεις τίποτα. Δείξε μόνο πως είσαι εντάξει με αυτό που συμβαίνει.
Και εγώ, μάρτυρας σε αυτήν την αγάπη που πλέον δεν είμαι μέρος - τα ‘καταπίνω’ όλα. Τον θυμό. Την απόγνωση. Η ντροπή είναι εκεί: "μην δείξεις ότι νιώθεις έτσι, μη δείξεις ότι σε πειράζει - δαγκώσου."
✹
Αυτό που περιγράφω εδώ είναι κάτι που συμβαίνει ως αίσθηση (στο σώμα;), πολύ πριν προλάβει το μυαλό να το ονομάσει. Εδώ ξεκινάει συχνά και η δική μου δουλειά με κάποιον: όχι στο "γιατί νιώθω έτσι", αλλά στο "πως το νιώθω, και τι κάνει το σώμα μου όταν προσπαθεί να το κρύψει".
Και μετά; Τι άλλο θέλει να συμβεί...;
